اشعار محسن زعفرانیه

بی طاقت و بی قرار بودن، با من با عشق، دلِ تو را ربودن با من آن برقِ نگاهِ عاشقانه با توشعر و غزلی تازه سرودن با مناین لحنِ خوش و کلامِ نافذ با تویک عمر به صحبتت نشستن با مناز باغِ غزل، ترانه چیدن با تومانند شکوفه سرشکفتن با مندل بردن و جان اسیر کردن با تو تا آخرِ راه سَر سپردن با من...

آمد رمضان سفره ی دل باز کنیم گُلبانگِ دعا به سویش ابراز کنیمایامِ مناجات و ثَنا آمده استتا عَرش خدا دوباره پرواز کنیم تبریک به اهل معرفت باید گفتفَرخُنده شویم و خنده آغاز کنیمهنگامِ سَحَر، به وقتِ افطار و نماز گوشِ دل خود مَحرَم این راز کنیم:جز آب و غذا، کِبر و حَسَد هم ممنوعغیبت نکنیم و عشق اِحرا...

با قدومت دل عُشّاق مُعَطَّر فرماخشکی ساحل چشمان مرا تَر فرماهرچه دارم همه از سفره احسان شماستروزی نوکر خود نیز مُقَرَّر فرماآرزوی حرم کرب و بلا کُشت مرا چَشم من را تو به شش گوشه مُنَوَّر فرمامن مگر بیشتر از حاجت خود خواسته ام؟پس بیا حاجت من نیز مُقَدَّر فرما...به تنم کرده زیادی سر من ای آقا "حُجَجی" وار شهیدم کن و بی سر فرما...#محسن_زعفرانیهبرچسبها: امام حسین, مناجات, محسن زعفرانیه, شهید حججی, شعرLet's block ads! بخوانید...

با رنجِ اسارت و غمِ تنهاییبانویِ دلیرِ روزِ عاشورایی با این همه غُصِّه و مصیبت امّاچیزی تو ندیده ای به جز زیبایی "محسن زعفرانیه"...

امشب که می خواهد دلم سامان بگیرد باید که چشمانم کمی باران بگیرد وقتی که شعری می نویسم روی کاغذ شاید که بغضی در گلویم جان بگیرد مثل همیشه این غزل تا بیت آخر حال و هوایی مبهم و پنهان بگیرد با چشم گریان ندبه می خوانم برایت شاید دعا با دیده ای گریان بگیرد آقا بیا تا در میان قلب شیعه این زخم کهنه عاقبت درمان بگیرد هر جمعه من روی تو را را چشم انتظارم تا اینکه عصر غیبتت پایان بگیرد... "محسن زعفرانیه"...

خوب است در این ماه زبان روزه بگیردسمع و بصرم از دل و جان روزه بگیرد بیدار شود وقت سحرگاه دل از خواببا سوز دل و اشک روان روزه بگیرد مقصود خداوند همین است که این نفستا لحظه ی افطار و اذان روزه بگیرد ای کاش که محبوس شود نفس و برایمهر روز، نه ماه رمضان روزه بگیرد زیباست که در مملکت عشق دوبارهدر ماه خدا، پیر و جوان روزه بگیرد "محسن زعفرانیه"...